القتل و القطع . و النفي دون حق الآدمي من القصاص في النفس . و الجرح و المال فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر قبل از آنكه بر محارب دست بيابند توبه كند حدّ از او ساقط شده ولى حقّ آدمى كه در عهده‌اش مىباشد باقيست . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اينست كه اگر پيش از آنكه بر محارب قدرتى حاصل شده و وى را دستگير نمايند او از اعمال خود توبه نمود حدّ كه حقّ اللّه است يعنى قتل و قطع دست و پا و تبعيد از وى ساقط مىگردد امّا حقّ النّاس كه قصاص در نفس و جرح و مال باشد همچنان در عهده‌اش باقى است به اين معنا اگر انسانى را كشته بايد قصاص شود و در صورتى كه شخصى را مجروح كرده بايد مجروحش نمايند و احيانا اگر مالى را اخذ نموده آن را بايد ردّ كند . قوله : قبل القدرة عليه : ضمير در [ عليه ] بمحارب راجعست . متن : و توبته بعد الظفر أي ظفر الحاكم به لا أثر لها في إسقاط حد أو غرم لمال ، أو قصاص في نفس ، أو طرف أو جرح ، بل يستوفى منه جميع ما تقرر . فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : و در صورتى كه بعد از ظفر بر وى توبه نمايد اثرى بر اين توبه نبوده و حدّ و غرامت مالى يا قصاص همچون در عهده‌اش باقيست .